Jestem kobietą. Nam, kobietom, natura dała trudniejsze życie niż mężczyznom. Począwszy od pierwszej miesiączki, przez ciążę, poród, karmienie. Biologiczne wyzwania, których mężczyźni nie doświadczają.
Nierówności zaczynają się już w domu. Miesiączkująca dziewczyna bywa traktowana jako obciążona fizjologią, w przeciwieństwie do brata. Albo odwrotnie: zwalniana z obowiązków, bo ma „te dni”.
„Jak spali ci się dach, to masz przepiękny widok na niebo”? A może jednak byłeś nierozsądny?
Potkniesz się o to, a nie podniesiesz! Raz założone, a już do prania! Tylko chodzę i po wszystkich sprzątam! Ty nie jesteś „wszyscy”! Nie zaraz, tylko teraz! O tej godzinie to obiad już się je, a nie śniadanie!
Jeśli całe dzieciństwo się nas trenuje, że uczucia są „babskie”, to potem żyjemy w maskach.